غزل ۱۴۷۳ - ای که قصدت ز سفر یار صداقت کیش است
غزل ۱۴۸۶ - زنگ آیینه من صحبت بیدردان است
غزل ۱۵۴۲ - روح را جسم گران مانع شبگیر شده است
غزل ۱۵۵۲ - خارخاری که ز رفتار تو در دل مانده است
غزل ۱۵۵۳ - حاصل دولت دنیا همه غفلت بوده است
غزل ۱۵۵۸ - دوزخ اهل نظر، پاس نگه داشتن است
غزل ۱۶۰۲ - در سیه خانه افلاک، دل روشن نیست
غزل ۱۶۱۷ - از زر و سیم جهان پاس نظر باید داشت
غزل ۱۶۴۳ - هر که از اهل جهان گوشه عزلت نگرفت
غزل ۱۶۵۸ - حضور دل نبود با عبادتی که مراست
غزل ۱۶۶۴ - خراب حالی ما از درازی دست است
غزل ۱۶۸۱ - بهار عنبر شبها سفیده سحرست
غزل ۱۷۱۴ - همین نجابت ذاتی است آنچه محترم است
غزل ۱۷۲۱ - به غیر دل همه عالم سراب حرمان است
غزل ۱۷۳۷ - ثبات دولت خوبی ز کوه تمکین است
غزل ۱۷۴۶ - نمک به دیده ام از غیرت حنا خفته است
غزل ۱۷۵۲ - ز خاک همچون هدف هر که سر برآورده است
غزل ۱۸۰۲ - ز تنگدستی شکر، نی مرا غم نیست
غزل ۱۸۲۳ - ملامت از دل بیباک من فغان برداشت
غزل ۱۸۲۶ - عنان دل ز من آن دلربا گرفت و گذاشت