شماره ۲۸۹ - از نگاه غیرجانان چهره در هم می کشد
شماره ۲۹۴ - خارخار دل کجا در دیدهٔ ما می خلد
شماره ۲۹۹ - خط رخسار تو را گرچه ز بر باید خواند
شماره ۳۰۰ - دار نی در کشتن منصور برپا کرده اند
شماره ۳۰۲ - گلرخانی که سراسر رو گلزار خودند
شماره ۳۰۴ - خوش به آسانی به آخر راه مشکل می برند
شماره ۳۱۰ - [تیر] ماهت فصل نوروزی کند
شماره ۳۱۴ - رمزی است این که شمع فروزنده می کند
شماره ۳۲۷ - چشم او را نگذارید که هشیار شود
شماره ۳۳۵ - هر که در این در ز راه صدق درآید
شماره ۳۳۷ - ز ما کسی که نهان کرده روی خویش نماید
شماره ۳۴۰ - گدا که بر سر راه بخیل می آید
شماره ۳۴۶ - بی برگ شو چو نی به نوا می توان رسید
شماره ۳۴۸ - فقر، دل های سیه را کرده است اکثر سفید
شماره ۳۵۶ - یاد خود سعی کن و از دل آگاه ببر
شماره ۳۶۲ - در جهانی کاو متاع فخر او باشد غرور
شماره ۳۶۳ - خدا حاضر خدا ناظر چه در باطن چه در ظاهر
شماره ۳۶۶ - چو آب در دل هر سنگدل برو جا گیر
شماره ۳۶۷ - بشنوید این نکته را ای اهل راز
شماره ۳۷۰ - عهد کردم ز جهان کام نگیرم هرگز