ادبیات فارسی

کوهی غزلیات شماره ۱۸۴ - من درد کش باده صهبای الستم کوهی غزلیات شماره ۱۸۹ - بسته ام زنار کبری بر میان کوهی غزلیات شماره ۲۰۲ - دیده ام در دل و جان روی تو را دزدیده کوهی غزلیات شماره ۲۰۷ - مه ما هست چارده ساله کوهی غزلیات شماره ۲۰۸ - سلطان عشق خیمه چو در لامکان زده کوهی غزلیات شماره ۲۱۴ - آفتاب لایزال است او و عالم همچو ماه بلند اقبال غزلیات شماره ۲۶ - جز رخ یار آتشی سوزنده باشد کی در آب بلند اقبال غزلیات شماره ۳۶ - بسکه مشکین مو ز بس نیکورخ است بلند اقبال غزلیات شماره ۴۳ - چشم از باری دیدن رخسار دلبر است بلند اقبال غزلیات شماره ۹۴ - گرد رویتخط سیاه گرفت بلند اقبال غزلیات شماره ۱۰۴ - داده شه فرمان که عطاران معافند از خراج بلند اقبال غزلیات شماره ۱۱۵ - دوش از بی مهری آن مه غمین بودم زیاد بلند اقبال غزلیات شماره ۱۵۰ - کجا طلعت مه چو روی توباشد بلند اقبال غزلیات شماره ۱۷۷ - هیچ می دانی که هجرانت چه با من می کند بلند اقبال غزلیات شماره ۱۹۷ - گهی که طره طرار او به تاب رود بلند اقبال غزلیات شماره ۲۱۳ - دل ازتو بر نگیرم تا جان ز تن برآید بلند اقبال غزلیات شماره ۲۱۵ - گفتم که چرا طبع تو ازمن بری آید بلند اقبال غزلیات شماره ۲۴۲ - دلبری دارد آن قمر که مپرس بلند اقبال غزلیات شماره ۲۴۷ - زلف تو چو دودآمد وچهر تو چوآتش بلند اقبال غزلیات شماره ۲۵۷ - شده است دل بر ما خون ز دست دلبر خویش