انتقاد اجتماعی

صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۴۹۲ - دردمندان که به ناخن جگر خود خستند صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۴۹۴ - کیستند اهل جهان، بی سر و سامانی چند صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۱۳ - عشرت روی زمین بی سر و پایان دارند صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۱۷ - بد درونان که به همواری ظاهر سمرند صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۲۵ - چون نفس زیر فلک دل به هوس راست کند؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۴۴ - درد را سوختگان تو به درمان ندهند صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۷۹ - پند ناصح به جنون من افگار افزود صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۸۲ - از ملامت دل روشن گهران شاد شود صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۹۰ - از ریاضت دل اگر آینه پرداز شود صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۵۹۴ - از نظر دورکی آن خط بناگوش شود؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۶۷۱ - نه موج از دل دریا کرانه می طلبد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۶۹۱ - کجا حریص ملول از گزند می گردد؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۷۰۴ - نمرده، عمر کسی جاودان نمی گردد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۷۲۱ - درشتی از فلک شیشه رنگ می بارد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۷۳۱ - ز نقشهای غریب آنچه جام جم دارد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۷۳۳ - کناره گرد خطرهای بیکران دارد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۷۸۱ - علاج غم به می خوشگوار نتوان کرد صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۸۳۰ - ترا که روی به خلق است از خدا چه رسد؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۹۰۰ - فسردگان که اسیر جهان اسبابند صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۹۰۴ - خوش آن کسان که دردل برآرزو بستند