اندوه

صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۰۷۲ - کم کم دل مرا غم واندیشه می خورد صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۰۷۹ - عیسی دمی کجاست به درد سخن رسد صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۰۹۱ - هر ساغری به آن لب خندان نمی رسد صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۰۹۲ - عمری گذشت ونامه جانان نمی رسد صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۱۰۳ - از شب نشین هند دل من سیاه شد صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۱۱۵ - یک دل ز ناوک مژه او رها نشد صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۱۲۲ - طی شد زمان پیری ودل داغدار ماند صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۱۳۳ - هوش از نظر به نرگس مستم گرفته اند صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۱۴۳ - گر خلق را به حرف دهن باز کرده اند صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۱۶۹ - زینسان که شیشه خنده مستانه می زند صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۱۸۰ - معشوق کی زاهل هوس یاد می کند صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۱۸۱ - دل را سیاه آه غم آلود می کند صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۲۰۱ - با طفل آنچه جنبش گهواره می کند صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۲۲۲ - روزی که زخم کاهکشان را رفوکنند صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۲۲۵ - مستان که رو در آینه جام می کنند صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۲۲۹ - چشمی کز انتظار سفیدش نمی کنند صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۲۳۷ - اشکی که گوهرش ز نژاد جگر بود صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۲۶۵ - از آه دل سرآمد ارباب غم شود صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۲۶۶ - در هر دلی که ریشه غم زعفران شود صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۲۸۸ - دل کی تهی ز خنده طفلانه می شود