اندوه

فضولی غزلیات شماره ۳۱ - گر سر کویت شود مدفن پس از مردن مرا فضولی غزلیات شماره ۳۳ - تا بوده ایم همدم غم بوده ایم ما فضولی غزلیات شماره ۴۱ - چون شمع سوخت آتش محنت تن مرا فضولی غزلیات شماره ۴۴ - سویم شب هجران گذری نیست کسی را فضولی غزلیات شماره ۴۵ - بر باد مده سلسله مشک فشان را فضولی غزلیات شماره ۴۷ - نهفتن در دل و جان درد و داغ آن پری وش را فضولی غزلیات شماره ۵۳ - غمت در سینه ام جا کرد چون بیرون شود یارب فضولی غزلیات شماره ۵۵ - گر گریزم دم بدم بر آتش دل دیده آب فضولی غزلیات شماره ۵۹ - کی توانم رست در کویت ز غوغای رقیب فضولی غزلیات شماره ۶۵ - عمر دراز من که پریشان گذشته است فضولی غزلیات شماره ۷۵ - مه من شام غمت را سحری پیدا نیست فضولی غزلیات شماره ۸۰ - گل بباغ آمد ولی از عمر خود کامی نیافت فضولی غزلیات شماره ۸۳ - از جان بدود دل غم خالت برون نرفت فضولی غزلیات شماره ۸۵ - آزمودم عشق خوبان را بلایی بوده است فضولی غزلیات شماره ۸۶ - ازان درین چمنم میل گلعذاری نیست فضولی غزلیات شماره ۹۳ - کم التفاتی خوبان به عاشقان ستم است فضولی غزلیات شماره ۹۵ - تا غایبی تو مجلس ما را حضور نیست فضولی غزلیات شماره ۱۰۵ - بی لبت قطع نظر کرده ام از آب حیات فضولی غزلیات شماره ۱۱۰ - جانی که هست رسته ز آزار او کجاست فضولی غزلیات شماره ۱۱۲ - هر کرا هست دلی سیمبری خواهد داشت