شماره ۱۴۸ - دل ز راه دیده از نور جمالش روشن است
شماره ۱۵۰ - نی همین از خود براه یار میباید گذشت
شماره ۱۵۸ - ایهاالناس اینجهان را نیم جو مقدار نیست
شماره ۱۵۹ - اگر که خانه خمار دایمم وطن است
شماره ۱۶۸ - ببزم دل چو برافروختم ز عشق سراج
شماره ۱۶۹ - با بت ساده نشستن که ثواتبست و مباح
شماره ۱۷۷ - رندان عمل برای رضای خدا کنند
شماره ۱۷۹ - قربان آن زمان که زمان و مکان نبود
شماره ۲۰۵ - هر آنکو سر بخاک درگه پیر مغان دارد
شماره ۲۱۱ - هر کس نه بعشق از سر اخلاص قدم زد
شماره ۲۲۸ - ساقی چه باده بود که بر من حواله کرد
شماره ۲۲۹ - می بنوش اکنون که چون هنگام محشر میشود
شماره ۲۳۷ - بر آستانهٔ میخانه خاکسارانند
شماره ۲۵۵ - اهل دل بر در دل حلقه چو رندانه زدند
شماره ۲۷۳ - خبر عشق ز هر دل بهوا بسته مپرس
شماره ۲۷۸ - آنکه گشتیم و نجستیم در اطراف جهانش
شماره ۲۸۷ - بی دوست دست میندهد بهر ما نشاط
شماره ۳۰۱ - ما میکشان چو بادهٔ گلنار میزنیم
شماره ۳۰۷ - چون روز ازل رخت به میخانه کشیدیم
شماره ۳۱۲ - تا دل به مهر آن بت عیار بستهام