تصوف

سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۵ - ز غنچه دل ما بی خبر بود گل ما سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۸ - بر داغ غوطه زد دل عشرت سرشت ما سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۶ - ای ز رویت درگرفته شمع‌ها در خانه‌ها سیدای نسفی غزلیات شماره ۵۸ - رویت گل سرسبد لاله زارها سیدای نسفی غزلیات شماره ۶۱ - تا به آن گلگون قبا چون سایه همدوشیم ما سیدای نسفی غزلیات شماره ۹۹ - پیرم و بار گران بر کف عصا باشد مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۴۳ - شمعم و پیوسته در رگهای جانم آتش است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۵۹ - آن شوخ اگر نمایدش از دور پشت دست سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۶۶ - روزگاری شد که پشتم از غم دوران دوتاست سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۷۷ - به سیر گل مگر آن شوخ گلگون پوش می آید سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۹۵ - آمد خزان و سیر چمن آرزو نماند سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۹۸ - روزی که یار مست برون از چمن شود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۱۳ - تا به زلف خویش خوبان هم‌نشینم کرده‌اند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۳۶ - شعله خوبانی که هر یک آفت پروانه اند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۵۲ - عالم به چشم مستان چون آب می نماید سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۸۳ - مرا از طوف کویت شکوه ی در دل نمی باشد سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۱۶ - ز موج اشک آخر پای در زنجیر خواهم شد سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۸۸ - به کویت از سر خود سجده مقبل نمی دانم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۸۹ - از چمن افغان کنان بیرون چو بلبل می روم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۹۳ - روم از جای با اندک نسیمی گرد را مانم