غزل ۱۲ - عشق کو تا در بیابان جنون آرد مرا
غزل ۳۴ - دل چو به غم شاد زیست، مهر و وفا از او طلب
غزل ۳۵ - صد شکر کز اقبال غم و لشکر آفت
غزل ۴۵ - آنی که پای تا به سرت عجب طاعت است
غزل ۴۸ - لب فروبستن ناصح گرهی بر باد است
غزل ۵۳ - بیدادگری روی تو اندازه ی راز است
غزل ۵۵ - جنگ آتش، آشتی آتش، مدارا آتش است
غزل ۶۱ - می مغانه که از درد شور و شر صاف است
غزل ۶۲ - گر نوش وفا قحط شود، نیش کفاف است
غزل ۸۳ - از بس که جور کرد به دل غم که آشناست
غزل ۹۳ - تنها نه دلم باده ی نابش همه خون است
غزل ۱۰۳ - غمگساری در لباس دشمنی محبوبی است
غزل ۱۰۴ - حیرت ملازم گل رخسارهٔ کسی است
غزل ۱۲۶ - در محبت درد اگر پیچد دوا بسیار هست
غزل ۱۵۴ - دوش دل ناگشته سیر از وصل او بیهوش گشت
غزل ۱۶۰ - منصور و ان الحق ردن و دار و دگر هیچ
غزل ۱ - زهی طروات حسن و کمال نور و صفا
غزل ۲ - شوری نهچنان گرفت ما را
غزل ۵ - چون مهر بر آی بام و ایوان را
غزل ۸ - داند آنکس که ز دیدار تو برخوردار است