غزل ۲۴۰ - آنم که تلخی ام ز غم افزون نوشته اند
غزل ۲۴۱ - چون سنگ وفا به دست گیرد
غزل ۲۴۶ - هر چه بگزیدم از آن کیش برهمن به بود
غزل ۲۵۰ - آن کو چو من از عشق پریشان ننشیند
غزل ۲۵۴ - دم مردن ز شوق آن که یار دلنواز آید
غزل ۲۷۳ - خوبان شهر بین که در این مسکن من اند
غزل ۲۷۴ - گر خدا یار دلنواز نداد
غزل ۲۸۳ - عشق کو کز دل و دین نام و نشان گم باشد
غزل ۲۸۴ - ز صوت بلبل اندر بوستان فرزانه می گرید
غزل ۲۹۰ - به رغم توبهٔ من چون لبت پیاله بنوشد
غزل ۲۹۷ - دوش دل آرایش بزمش تمنا کرده بود
غزل ۳۰۵ - ترسم از اهل ورع، شوق شرابم بکشند
غزل ۳۱۵ - کسی کز فقر جوید کام، درویش کی ماند
غزل ۳۱۹ - دگر دلم ز می تازه مست می گردد
غزل ۳۲۶ - کنون که دیده خریدیم، باغ ها گم شد
غزل ۳۲۷ - تا چند به زنجیر خرد بند توان بود
غزل ۳۳۵ - سرم ز وصل نهانی بلند خواهد شد
غزل ۳۴۷ - خوشا کسی دم آب بی شراب نخورد
غزل ۳۵۷ - چه گرمی است که در سر شراب می سوزد
غزل ۳۶۱ - آنان که وصف تو تقریر می کنند