شماره ۱۰ - گردون که به دیده خار افکند مرا
شماره ۵۵۹ - فریاد ز دست صبر نافرموده
شماره ۴۰ - هجوم غم رسید اندر دل و راه فغان گم شد
شماره ۱۳۳ - از زلف تو داریم پریشانی خود را
شماره ۲۰۹ - درین زمانه نه یاری نه غمگساری هست
شماره ۳۳۲ - فروزان کن ز رخ، کاشانهای چند
شماره ۳۴۶ - شلایین نرگسش مست شراب آلوده را ماند
شماره ۳۶۰ - زهر غم هجر تو به جان کارگر افتاد
شماره ۴۱۶ - لبت به پیرهن تنگ غنچه خار کند
شماره ۵۲۷ - به سینه چون مژهٔ او سنان بجنباند
شماره ۸۷۱ - بساط سرو گل، افسرده شد در گلشن ای قمری
شماره ۴۳ - داغم به دل از دو گوهر نایاب است
شماره ۱۶۱ - ای سوخته جان سپند، یاد تو به خیر
شماره ۱۱۷ - چون شمع، بی سبب نفسم جانگداز نیست
شماره ۳۲۶ - ز مستی، خون دل را، باده می انگاشتم روزی
شماره ۳ - ساقی بیا که باز خراب است حال ما
شمارهٔ ۱۲ - مخمس غزل شیخ سعدی در مصیبت
غزل ۵۱ - آن سرو روان تا به گلستان گذری داشت
غزل ۵۷۳ - فزون از صبر ایوبست تاب محنت دوری
شماره ۱۶۴ - از سینه خیال قد آن سروسهی