حسرت

جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۵۰ - جرأت می بین که مور ار بادهٔ بی غش زند جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۶۲ - بگذشت نوجوانی و جسم نزار ماند جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۷۸ - رفتی و دل در طپش چون طایر بی بال ماند جویای تبریزی غزلیات شماره ۷۴۵ - فریاد چقدرها خورد افسوس بر امروز جویای تبریزی غزلیات شماره ۷۵۲ - به رنگ شمع بگدازد ز سوز سینه ام تیرش جویای تبریزی غزلیات شماره ۸۴۴ - و قمری از فغان خود را دمی بیکار نگذارم جویای تبریزی غزلیات شماره ۸۷۹ - نیست تنها بی رخت دشمن گریبان ناله ام جویای تبریزی غزلیات شماره ۸۸۴ - به او نزدیکم و از شرم خود را دور پندارم جویای تبریزی غزلیات شماره ۹۸۷ - چنان یکباره ترک تیغ باز من برید از من جویای تبریزی رباعیات شماره ۶۶ - افسوس ز تخم آرزو کشتهٔ عمر اهلی شیرازی غزلیات شماره ۱۰۸ - بسکه به دل می زنم سنگ که دلدار رفت اهلی شیرازی غزلیات شماره ۲۲۳ - سرومن، صد خارم از دست تو در پا رفته است اهلی شیرازی غزلیات شماره ۲۲۵ - گیرم که دل از یاد تو خرسند توان داشت اهلی شیرازی غزلیات شماره ۳۱۱ - عندلیب از حسن گل افروختن داند که چیست اهلی شیرازی غزلیات شماره ۳۳۴ - کشته تیرت که ازوی استخوانها مانده است اهلی شیرازی غزلیات شماره ۴۶۹ - زلف یار از دست رفت و دل ازو دیوانه ماند اهلی شیرازی غزلیات شماره ۴۷۳ - از گرد راه دل بامید تو شاد بود اهلی شیرازی غزلیات شماره ۵۶۲ - ابر نوروزی چو گل را بر ورق شبنم زند اهلی شیرازی غزلیات شماره ۵۷۹ - روی نیاز ما همه دم بر زمین بود اهلی شیرازی غزلیات شماره ۶۶۱ - یک بوسه هرگزم لب سیمین بری نداد