شماره ۱۲۵ - هر چند که من به خویشتن می نرسم
شماره ۲۰۸ - گر من به مثل چو خضر جاوید زیَم
شماره ۳۵ - معشوقه عیان بود نمی دانستم
شماره ۵ - بستردنی است هر چه بنگاشته ام
شماره ۲۵ - افسوس که اطراف رخت خا[ر] گرفت
شماره ۸۳ - دل گرچه نه پیداست نهانش نه تویی
شماره ۱۹۹ - عاقبت حسرتِ لعل تو دلم را خون کرد
شماره ۳۰۹ - من که از دیدهٔ معنی به رخت می نگرم
شماره ۱۳۹ - پیرانه سر هوای جوانی بسر مراست
شماره ۴۸۳ - مگر که شهر دگر باز در نظر دارد
شماره ۷۵۸ - گلعذاران گلستانی داشتم
شماره ۴۰ - ما گرفتاریم و غیر از ناله نبود کار ما
شماره ۶۰ - نشد درست به هندوستان شکسته ی ما
شماره ۱۲۰ - می توان رفتن ز کویش، لیک حسرت در قفاست
شماره ۱۳۹ - بی سبب کی دامنم از گریه چون دریا پر است
شماره ۱۶۶ - بی تو در بزم طرب بس که دلم محزون است
شماره ۲۰۶ - ای خوش آن آزاده ای کو در به روی کام بست
شماره ۲۳۷ - از سایه ی تو سبز سر خاک من بس است
شماره ۲۶۹ - بیا که فصل خوش روزگار نزدیک است
شماره ۲۷۹ - خطش دمید و به نازش نیاز من باقی ست