غزل ۱۳۲ - با من از شادی وصل تو اثر چیزی نیست
غزل ۱۶۰ - سرشک دیده دلیلست و رنگ چهره علامت
غزل ۱۷۶ - عشق و درویشی و تنهایی و درد
غزل ۲۲۴ - تا رسم جگرخواری پیش تو روا باشد
غزل ۲۳۷ - هر که صید او شود با دیگری کارش نباشد
غزل ۲۴۶ - آن کس که دلیش بوده باشد
غزل ۲۶۲ - هرگز از عشقی مرا پایی چنین در گل نشد
غزل ۲۶۴ - کسی که چشمهٔ چشمش چنین ز گریه بجوشد
غزل ۲۸۱ - هر که در حلقهٔ زلف تو گرفتار بماند
غزل ۲۸۹ - دشمنان گویی دگر در کار ما کوشیدهاند
غزل ۳۱۱ - نی بین که چون به درد فغانی همی کند؟
غزل ۳۱۵ - در بند غم عشق تو بسیار کسانند
غزل ۳۴۲ - عشق همان به که به زاری بود
غزل ۳۷۵ - من کشتهٔ عشقم،خبرم هیچ مپرسید
غزل ۳۷۶ - دوشم فغان و ناله به هفت آسمان رسید
غزل ۳۹۳ - جانا، ضمیرت حال ما نیکو نمیداند مگر؟
غزل ۴۰۳ - صنما، بیتو مرا کار به جان آمده گیر
غزل ۴۰۸ - آن سست عهد سخت کمان اوفتاد باز
غزل ۴۱۰ - ما در به روی خلق فرو بستهایم باز
غزل ۴۱۵ - کام دلم نشد ز دهانت روا هنوز