رنج

سلیم تهرانی غزلیات شماره ۵۲۲ - مشاطه خم گیسوی جانانه نسازد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۵۴۰ - از بزم می چو آن قد رعنا بلند شد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۵۴۱ - چون گل ز پاره ی دلم اسباب داده اند سلیم تهرانی غزلیات شماره ۵۴۶ - از فروغ چهره، گلخن را چو گلشن می کند سلیم تهرانی غزلیات شماره ۵۹۴ - مرا معانی کوتاه، دلپسند نباشد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۶۰۳ - سری دارم چو مغزش در میان درد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۶۱۰ - آهم چو جوش زد، دل ناشاد بشکند سلیم تهرانی غزلیات شماره ۶۲۵ - سایه ی بخت، مرا افسر شاهی باشد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۶۴۱ - سوی وطن ز ناله ام آشوب می برد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۶۴۳ - کینه ی ما را ازو صبر و تحمل می کشد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۶۸۰ - مردم و زخم از دم شمشیر می آید هنوز سلیم تهرانی غزلیات شماره ۶۸۲ - بهار در قدح گل می غریب مریز سلیم تهرانی غزلیات شماره ۷۳۰ - از سرم کی می رود هرگز برون سودای داغ سلیم تهرانی غزلیات شماره ۷۶۱ - روم چو از سر کویش، نمی رود پایم سلیم تهرانی غزلیات شماره ۷۶۵ - عشق کو تا مژه در خون جگر غوطه دهم سلیم تهرانی غزلیات شماره ۷۷۱ - به دل شکست تمنای یاری چمنم سلیم تهرانی غزلیات شماره ۷۸۳ - آنم که می به نغمه ی زنجیر می خورم سلیم تهرانی غزلیات شماره ۷۸۸ - کی بود در چمن که سرودی نداشتیم سلیم تهرانی غزلیات شماره ۷۹۶ - هزار خانه خرابی به شهر و ده دارم سلیم تهرانی غزلیات شماره ۷۹۸ - افروخت رخ از باده و بگداخته بودم