رنج

جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۲۸ - دل از ازل چو غنچه گریبان دریده بود جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۴۷ - فکر جمعیت مرا خاطر پریشان می کند جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۵۱ - به چشمم بی رخت مینا دل افسرده را ماند جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۵۶ - به صد محنت دهان ما ز روزی بهره ور گردد جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۲۱ - اهل عالم جب به سوز عشق دل افسرده اند جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۳۹ - به دام عشق هر آن دل که مبتلا گردد جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۷۰ - از گریه دیده ای که سفیدش نمی کنند جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۷۸ - عاقلان موعظه را زیب ده هوش کنند جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۷۹ - زچشمم جز سرشک لعل گون بیرون نمی آید جویای تبریزی غزلیات شماره ۶۲۴ - از زمین و آسمان هرگز دلم آبی نخورد جویای تبریزی غزلیات شماره ۶۳۶ - در دل، آنانکه غم یار نهان می دارند جویای تبریزی غزلیات شماره ۶۴۴ - ز روز حشر شهید ترا چه بیم بود جویای تبریزی غزلیات شماره ۶۹۰ - تا دلم هنگامهٔ مهر و وفا را گرم کرد جویای تبریزی غزلیات شماره ۷۱۴ - نونهالم را ز بس بگذاشت بر شوخی مدار جویای تبریزی غزلیات شماره ۷۲۲ - اگر از سوز عشقت سوخت دل دیوانه ای کمتر جویای تبریزی غزلیات شماره ۷۲۴ - باشد ارباب رعونت را ز بی مغزی غرور جویای تبریزی غزلیات شماره ۷۵۲ - به رنگ شمع بگدازد ز سوز سینه ام تیرش جویای تبریزی غزلیات شماره ۷۸۹ - بود از سوز دلم هر قطره خون در تن چراغ جویای تبریزی غزلیات شماره ۸۰۰ - از سوز دلم دیدهٔ مهجور شود خشک جویای تبریزی غزلیات شماره ۸۳۵ - از غار راه ریزد عشق رنگ خانه ام