غزل ۱۷۰۴ - گرهگشای دل تنگ نغمه چنگ است
غزل ۱۷۰۷ - دل رمیده ما را صدای پا سنگ است
غزل ۱۷۰۸ - نصیب اهل دل از چرخ بدگهر سنگ است
غزل ۱۷۱۰ - سرود مجلس ما جوش مستی ازل است
غزل ۱۷۱۶ - قماش چهره یار از بهار معلوم است
غزل ۱۷۲۵ - به فکر چاره فتادن جگر گداختن است
غزل ۱۷۳۶ - حذر کنید ز چشمی که آسمان گون است
غزل ۱۷۴۴ - گشاد دل به سخنهای آشنا بسته است
غزل ۱۷۴۵ - به هیچ و پوچ مرا عمر چون شرر بسته است
غزل ۱۷۵۶ - چه شوخی از نگه بیگناه ما شده است؟
غزل ۱۷۷۲ - فضای دشت ز خونین دلان گلستانی است
غزل ۱۷۷۶ - خوشم به درد که در پرده شکیبایی است
غزل ۱۸۰۸ - اگر نمی تپدم دل، ز آرمیدن نیست
غزل ۱۸۲۰ - میان خوی تو و رحم آشنایی نیست
غزل ۱۸۲۱ - ز دام سوختگان عشق را رهایی نیست
غزل ۱۸۳۵ - ز زخم تیغ زبان هوش من بلندی یافت
غزل ۱۸۴۵ - زمانه را گل روی تو در بهار گرفت
غزل ۱۸۵۳ - سر جوش داغ بر دل ما نوبهار ریخت
غزل ۱۸۵۹ - میگون لبی که مست و خرابم
غزل ۱۸۶۴ - کی جام باده در خور کام و زبان ماست؟