غزل ۱۸۱۵ - مبند دل به حیاتی که جاودانی نیست
غزل ۱۸۱۷ - ستاره سوخته عشق را پناهی نیست
غزل ۱۸۲۲ - وفا طمع ز گل بیوفا نباید داشت
غزل ۱۸۲۸ - هزار حیف که دوران خط یار گذشت
غزل ۱۸۳۰ - خوش آن که چون گل ازین گلستان دمید و گذشت
غزل ۱۸۳۸ - فغان که هستی من در ورق شماری رفت
غزل ۱۸۳۹ - اگر ز دیده ام ای سروناز خواهی رفت
غزل ۱۸۴۰ - غبار خط تو از دل به هیچ باب نرفت
غزل ۱۸۴۲ - غرور حسن به خط از دماغ یار نرفت
غزل ۱۸۶۸ - باد بهار سلسله جنبان صحبت است
غزل ۱۸۷۷ - از آه، حسن را خطر بی نهایت است
غزل ۱۸۷۸ - تازه است دایم از سیهی داغ عندلیب
غزل ۱۸۸۴ - آن را که در وطن لب نانی میسرست
غزل ۱۸۸۵ - سرچشمه نشاط دل پاک گوهرست
غزل ۱۸۹۴ - بیم و امید در دل اهل جهان پرست
غزل ۱۸۹۸ - جانهای آرمیده ز مردم رمانترست
غزل ۱۹۰۶ - با قرب یار رشته جان در کشاکش است
غزل ۱۹۰۷ - از پیر گوشه گیری وسیر از جوان خوش است
غزل ۱۹۲۵ - آسودگی به گوشه عزلت نشستن است
غزل ۱۹۲۷ - مرگ سبکروان طلب، آرمیدن است