قصیدهٔ شمارهٔ ۴۶ - در حسب حال و رنجش خاطر سلطان و طلب عفو
قصیدهٔ شمارهٔ ۷۰ - در مدح خواجه ابوالقاسم احمد بن حسن میمندی
غزل ۱۶ - به یکی نامهٔ خودم دریاب
غزل ۴۲ - عیسی لب است یار و دم از من دریغ داشت
غزل ۴۶ - دیدی که یار چون ز دل ما خبر نداشت
غزل ۱۱۸ - وصل تو به وهم در نمیآید
غزل ۱۶۸ - آنچه عشق دوست با من میکند
غزل ۱۷۱ - نی دست من به شاخ وصال تو بر رسید
غزل ۱۸۱ - آمد نفس صبح و سلامت نرسانید
غزل ۱۸۵ - آوازهٔ جمالت اندر جهان فتاد
غزل ۱۹۳ - بر سر من نامده است از تو جفاجوی تر
غزل ۲۴۱ - نازی است تو را در سر، کمتر نکنی دانم
غزل ۲۴۵ - چون تلخ سخن رانی تنگ شکرت خوانم
غزل ۲۵۳ - طبع تو دمساز نیست چاره چه سازم
غزل ۲۵۴ - ای جفت دل من از تو فردم
غزل ۲۸۲ - ترک سن سن گوی توسن خوی سوسن بوی من
غزل ۳۰۰ - در عشق داستانم و بر تو به نیم جو
غزل ۳۰۷ - در دستت اوفتادم چون مرغ پر بریده
غزل ۳۰۸ - ای از پی آشوب ما از رخ نقاب انداخته
غزل ۳۱۷ - از زلف هر کجا گرهی برگشادهای