شمارهٔ ۲۱۸ - در ۱۲۳۴ خطاب به رضاقلیخان رفیع الملک
شماره ۲۳ - مطاعا، مشفقا تا چند غفلت داری از حالم
شمارهٔ ۷ - در شمه یی از حال خود و تأسف خرابی خانه و منقبت کاظمین علیهما السلام فرماید
شماره ۱۱ - تا کی به درت نالیم، هر شب من و دربان ها؟
شماره ۲۲ - آنچه از مکتوب من ظاهر نشد نام من است
شماره ۲۹ - بر آستان توام، شب چو شد، فغانی هست
شماره ۳۱ - این ترک تیغ بسته ی بازو گشاده کیست؟!
شماره ۴۷ - کجا روم؟ که اگر باشدم ز دست (دوست) شکایت
شماره ۵۶ - دلم، که شکوه ز بیداد دلبری دارد
شماره ۸۰ - شراب شوق تو ما را چو در گلو ریزند
شماره ۹۰ - با هم افسوس بتانی که در این ملک شهند
شماره ۱۱۵ - مشکل که برم من جان، آسان چو تو بردی دل؛
شماره ۱۳۲ - بود طریقه ی هوش، اینکه سر عشق بپوشم
شماره ۱۴۴ - گرش این جفاست امسال، همان بیار گویم
شماره ۱۵۶ - چرا، هر جا مرا دیدی،از آنجا آمدی بیرون؟!
شماره ۱۶۰ - بزبان حال دارم، گله بینهایت از تو؛
شماره ۱۶۷ - نمیکنم گله، اما ز بیوفائی تو
شماره ۱۷۹ - نهی چو نام سگ خود، بمن مرا طلبی
شماره ۱۸۴ - از جفا، اهل وفا را به زبان آوردی
شماره ۱۸۶ - چو دل ز دردم، چو جان ز داغم، فگار کردی چرا ز یاری