طبیعت‌گرایی

سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۰۹ - چو شعله گرم درآمد، چو گل به تاب نشست سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۳۳ - بهار آمد و سر تا به سر جهان سبز است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۳۷ - از سایه ی تو سبز سر خاک من بس است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۴۴ - غنچه دلتنگ و لاله در خون است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۴۷ - موسم کسب هوا شد که دگر مهتاب است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۴۹ - زان می که باغ را رخ او در پیاله ریخت سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۵۵ - در باغ بی تو خاطر سنبل شکسته است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۸۲ - ای دل سفر به لجه ی عمان مبارک است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۹۴ - شد بهار و لاله صحن باغ را میخانه ساخت سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۰۸ - بجز نسیم که آن زلف تابدار شکست سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۲۴ - به چشم همت من عرصه ی زمین تنگ است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۵۲ - ای کشیده می از قرابه ی صبح سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۵۵ - شد باغ از بهار، سفید و سیاه و سرخ سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۷۴ - دامان طرب بهار افشاند سلیم تهرانی غزلیات شماره ۴۰۳ - درد ما خسته دلان تن به مداوا ندهد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۴۱۶ - مرا به کوی تو دلگرمی شراب آورد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۴۳۶ - دیگر بهار شد که هوا گلفشان شود سلیم تهرانی غزلیات شماره ۴۵۴ - عاشق پرشکوه خاموش از تغافل می شود سلیم تهرانی غزلیات شماره ۴۵۸ - چو شعله آن گل رویم به روی خار کشید سلیم تهرانی غزلیات شماره ۴۶۶ - وقت آن شد که جنون رخت به صحرا ببرد