طبیعت

سلیم تهرانی غزلیات شماره ۵۰۱ - روز بی معشوق و شب بی جام گلگون می رود سلیم تهرانی غزلیات شماره ۵۰۵ - چو می فروش به مینا شراب ناب کند سلیم تهرانی غزلیات شماره ۵۰۹ - فلک دایم به قصد مردم وارسته می گردد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۵۱۱ - بهار رفته ز بس دلپذیر می آید سلیم تهرانی غزلیات شماره ۵۱۶ - خرم آن روزی که یاری جانب یاری رود سلیم تهرانی غزلیات شماره ۵۲۸ - بر رخت راه نگاه از گلستان بیرون رود سلیم تهرانی غزلیات شماره ۵۴۲ - گلستان را سرو نوخیز قدش آباد کرد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۵۴۳ - زلفت ز من حزین گریزد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۵۵۳ - می کشان در انجمن چون حرف لعل او زنند سلیم تهرانی غزلیات شماره ۵۶۲ - نماند باده و آن تندخو نمی آید سلیم تهرانی غزلیات شماره ۵۶۵ - آنکه چون گل غیر جام لعل دورانش نداد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۵۶۷ - اسیر عشق از کف ساغر خوناب نگذارد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۵۷۱ - عشق از سرم چو شور ز میخانه کم نشد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۵۸۴ - ز بالین همنشینم هر نفس غمناک برخیزد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۵۸۶ - شکفته گل ز بر خار ما همیشه رود سلیم تهرانی غزلیات شماره ۵۹۱ - در گلستانی که هر زاغی خوش آوازی کند سلیم تهرانی غزلیات شماره ۵۹۸ - زین گلستان تا قیامت، جوش بلبل کم مباد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۶۰۱ - پرتوی هردم به دل فیض الهی افکند سلیم تهرانی غزلیات شماره ۶۰۶ - می بده ساقی که حسن باغ و بستان می رود سلیم تهرانی غزلیات شماره ۶۰۸ - آیینه را چو نوبت دیدار می رسد