شماره ۱۷۱ - ای گل شکفته شو که بجا می فرستمت
شماره ۱۷۳ - دلم از آبله ی غم چو کف سوخته است
شماره ۱۷۶ - سخن ما که بتان را غم کس یک مو نیست
شماره ۱۸۱ - شوق دام زلف او دلگیر باغم کرده است
شماره ۱۸۲ - دل رمیده ام از خنده ی تو بیزار است
شماره ۱۸۴ - چند نالم، دل ز طبع ناله پردازم گرفت
شماره ۱۸۵ - چشم او از دست نرگس، جام مخموری گرفت
شماره ۱۸۷ - بیا که وصل تو گل را بهار دلخواه است
شماره ۱۹۲ - کدام گل که به دامن ز نوبهارم نیست؟
شماره ۱۹۳ - بیا که بی لب لعل تو بس که پیر شده ست
شماره ۱۹۴ - از مشک چین مگو، که در آن زلف چین پر است
شماره ۱۹۶ - چون صراحی، خنده ام با چشم گریان آشناست
شماره ۲۰۲ - آنکه در شور آورد شوریده حالان را می است
شماره ۲۰۳ - دل بی لب او خراب خفته ست
شماره ۲۰۴ - کی بزم اسیران ترا شمع و چراغ است
شماره ۲۰۵ - دلم ز نسبت روی تو مهربان گل است
شماره ۲۰۷ - به گلشن بی تو سروم دود آه است
شماره ۲۱۱ - بر سر عشق تو هر کس هست با من دشمن است
شماره ۲۱۲ - نارسایی به هنر در همه جا همراه است
شماره ۲۱۷ - پنجه ی عشقم دگر قفل فغان پیچیده است