شماره ۴۰۹ - نیست کس، خورشید من، کو درد پرورد تو نیست
شماره ۴۱۱ - سوختیم از غم و این آتش پنهان همه هیچ
شماره ۴۱۲ - نصیب ما نشد از وصل یار جز غم هیچ
شماره ۴۱۷ - وصل تو گر زمانه نصیب رقیب کرد
شماره ۴۲۱ - خوبان که همچو شمع ز نور آفریده اند
شماره ۴۲۲ - رسید یار و دلم بی قرار خواهد کرد
شماره ۴۲۴ - سفید موی و سیه نامه از گنه تا چند؟
شماره ۴۲۶ - خوبان همه محبوب دل و آفت جانند
شماره ۴۲۸ - چشم ز گریه خانه مردم پر آب کرد
شماره ۴۲۹ - چو خستگان ز دردل گشاد می یابند
شماره ۴۳۰ - سوز حدیث شمع زبان را خبر نکرد
شماره ۴۳۱ - لعلت بخنده هرچه دلم از تو خواست کرد
شماره ۴۳۳ - گاهم دو آهوی تو سگ خویش خوانده اند
شماره ۴۳۵ - خوبان که نیش بر جگر ریش می زنند
شماره ۴۳۶ - امروز دل از آینه جان نظرت کرد
شماره ۴۳۷ - تا دل سر زلف یار گم کرد
شماره ۴۳۸ - گر سگان تو انیس من محزون شده اند
شماره ۴۴۰ - هردل که جز خیال تو در وی مقام کرد
شماره ۴۴۴ - یار شد مست و دل ما بفغان باز آورد
شماره ۴۴۵ - گرچه در پای تو ای شمع بسی سوخته اند