غزل ۲۱۹ - ای به دل ها زده مژگان تو پیکانی چند
غزل ۲۲۲ - کام من از آن کنج دهان هیچ ندادند
غزل ۲۲۴ - ای خوش آنان که قدم در ره میخانهٔ زدند
غزل ۲۲۵ - بر زلف تو باید که ره شانه ببندند
غزل ۲۲۷ - مرا با چشم گریان آفریدند
غزل ۲۲۸ - چینیان گر به کف از جعد تو یک تار آرند
غزل ۲۲۹ - گر به چین بویی از آن سنبل مشکین آرند
غزل ۲۳۰ - بهل ز صورت خوبت نقاب بردارند
غزل ۲۳۱ - چون بتان دستی به ناز زلف پر چین میبرند
غزل ۲۳۴ - صورتگران که صورت دل خواه میکشند
غزل ۲۳۵ - مگر خدا ز رقیبان تو را جدا بکند
غزل ۲۳۸ - کاشکی ساقی ز لعلش می به جام من کند
غزل ۲۳۹ - دل نداند که فدای سر جانان چه کند
غزل ۲۴۰ - چون دم تیغ تو قصد جان ستانی میکند
غزل ۲۴۴ - ای خنده تو راهزن کاروان قند
غزل ۲۴۵ - هر جا حدیث حسن تو تقریر میکنند
غزل ۲۴۶ - هر که را که بخت، دیده میدهد، در رخ تو بیننده میکند
غزل ۲۴۷ - آتشزدگان ستم آب از تو نخواهند
غزل ۲۴۹ - عاشقی کز خون دل جام شرابش میدهند
غزل ۲۵۰ - هر که را کار بدان چشم دل آزار بود