غزل ۱۵۲ - دل به ابروی تو ای تازه جوان باید داد
غزل ۱۵۳ - لعل تو به سر چشمهٔ زمزم نتوان داد
غزل ۱۵۴ - روزی که خدا کام دل تنگ دلان داد
غزل ۱۵۵ - مصوری که تو را چین زلف مشکین داد
غزل ۱۵۶ - همان که چشم تو را طرز دلربایی داد
غزل ۱۵۷ - مشاطه تا به روی تو زلف دوتا نهاد
غزل ۱۵۸ - ای کاش پی قتل من آن سیم تن افتد
غزل ۱۵۹ - هر سر که به سودای خط و خال تو افتد
غزل ۱۶۰ - فرخنده شکاری که ز پیکان تو افتد
غزل ۱۶۱ - نظر ز روی تو صاحب نظر نمیبندد
غزل ۱۶۲ - کسی به زیر فلک دست بر قضا دارد
غزل ۱۶۳ - آخر این نالهٔ سوزنده اثرها دارد
غزل ۱۶۴ - ترک مست تو به دست از مژه خنجر دارد
غزل ۱۶۵ - جهان عشق ندانم چه زیر سر دارد
غزل ۱۶۶ - کسی ز فتنهٔ آخر زمان خبر دارد
غزل ۱۶۸ - آن که یک ذره غمت در دل پر غم دارد
غزل ۱۶۹ - گهی به دیر و گهی جلوه در حرم دارد
غزل ۱۷۰ - هر خم زلف تو یک جمع پریشان دارد
غزل ۱۷۱ - کسی که در دل شب چشم خون فشان دارد
غزل ۱۷۳ - هر کس که به دل حسرت پیکان تو دارد