غزل ۱۷۴ - گر نه آن زلف سیه قصد شبیخون دارد
غزل ۱۷۵ - این چه تابی است که آن حلقهٔ گیسو دارد
غزل ۱۷۶ - غلام آن نظربازم که خاطر با یکی دارد
غزل ۱۷۷ - مهره توان برد، مار اگر بگذارد
غزل ۱۷۸ - کسی پا به کوی وفا میگذارد
غزل ۱۷۹ - دل نام سر زلف ترا مشک ختا کرد
غزل ۱۸۰ - دوش زلف سیهت بندهنوازیها کرد
غزل ۱۸۱ - شبی که دل به برم یاد زلف دلبر کرد
غزل ۱۸۲ - نرگس که فلک چشم و چراغ چمنش کرد
غزل ۱۸۳ - چشم مستش نه همین غارت دین و دل کرد
غزل ۱۸۴ - از بناگوش تو هر شب گله سر خواهم کرد
غزل ۱۸۵ - بیدادگر نگارا تا کی جفا توان کرد
غزل ۱۸۶ - نه حسرت وصالش از دل به در توان کرد
غزل ۱۸۷ - زلف پر چین تو مشاطه شبی شانه نکرد
غزل ۱۸۸ - هر گه که ناوکی ز کمانت کمانه کرد
غزل ۱۸۹ - ای خوشا رندی که رو در ساحت میخانه کرد
غزل ۱۹۰ - نرخ یک بوسه گر آن لعل به صدجان میکرد
غزل ۱۹۲ - تا مه روی تو از چاک گریبان سر زد
غزل ۱۹۳ - تا صبا شانه بر آن سنبل خم در خم زد
غزل ۱۹۴ - نرگس مست تو راه دل هشیاران زد