غزل ۳۰۶ - باز شاهین امیدم اوج پروازی کند
غزل ۳۰۷ - چو مرغ سدره که در آشیان بیاساید
غزل ۳۱۲ - آن طره چون علم به سر دوش می زند
غزل ۳۱۳ - در ره سودای او، فرزانه در خون می رود
غزل ۳۱۷ - مست عشق تو که میدان طلب از شیر شود
غزل ۳۲۴ - ز فتنه ای دل و جانم به ناله بر دستند
غزل ۳۲۸ - چون با من در سخن آن لعل آتشناک خواهد شد
غزل ۳۳۳ - چنانکه در چمن روضه خس نمی گنجد
غزل ۳۳۴ - گر نیم قطره ز دهان سبو چکد
غزل ۳۳۶ - از مرگ من آن عشوه نما را که خبر کرد
غزل ۳۴۱ - بیا ای بخت سرگردان نشینید
غزل ۳۴۲ - ز کوی عشق مَلَک دل شکسته می آید
غزل ۳۴۳ - گشود زلف معنبر شمال، تا چه کند
غزل ۳۴۴ - هر جا که مست و غمزه زن، آن عشوه آئین می رود
غزل ۳۴۸ - کسی به دیدهٔ ناموس خار می آید
غزل ۳۵۰ - عاشقان گر به دل از دوست غباری دارند
غزل ۳۵۱ - آن کس که مرا با دل غمناک بر آورد
غزل ۳۵۲ - هوشم به نگاهی برد، جانانه چنین باید
غزل ۳۵۳ - کی دلم شاد از می ناب و نوای نی شود
غزل ۳۵۴ - دلی کز حسن آن گل، در نظر گلزارها دارد