شماره ۲۱ - داده عشقم باده نابی که میسوزد مرا
شماره ۲۲ - وبال جان اسیران مکن رهایی را
شماره ۲۷ - ناگفته ماند صد سخن آرزو مرا
شماره ۲۸ - به کفر زلفت از آن تازه کردم ایمان را
شماره ۲۹ - در راه تا رود ز من آن نازنین جدا
شماره ۳۰ - میزند نشتر تدبیر شب و روز مرا
شماره ۳۱ - شبی هرکس به بزم دلستانی جا کند خود را
شماره ۳۲ - برای سوختن یک شعله کافی نیست داغم را
شماره ۳۸ - به هر طرف که تو جولان دهی سمند آنجا
شماره ۴۰ - سخن ز غیر مپرسید بینوایی را
شماره ۴۱ - رغیرتم پوشیده از چشم بدان، خوب مرا
شماره ۴۲ - بود ز روی تو روشن به صد دلیل مرا
شماره ۴۴ - دارد نشان ز طینت مجنون، سرشت ما
شماره ۴۵ - گر به خیال در نظر جلوه دهد جیب را
شماره ۴۹ - گشته چون آینه روشن دل بیکینه ما
شماره ۵۳ - غمش فشانده ز دامن غبار ننگ ترا
شماره ۵۴ - بیدرد خستهای که به درمان شد آشنا
شماره ۵۵ - ز ایمان همتی چون آن نگار چین شود پیدا
شماره ۵۸ - چند باشد دل ز وصل دلربایی بینصیب
شماره ۶۰ - هرکه امشب می نمینوشد به ما منسوب نیست