شماره ۲۲۳ - در طینتم از بس که رگ و ریشه، وفا داشت
شماره ۲۲۴ - صد جان به حسرت سوختی، آهی ز جایی برنخاست
شماره ۲۲۸ - مستان، شب غم رفت و سحرگاه فتوح است
شماره ۲۲۹ - رخسار تو را تازگی از چشم تر کیست؟
شماره ۲۳۰ - برخاست دل ز سینه و پیکان فرو نشست
شماره ۲۳۱ - ما را تن ضعیف به زندان عالم است
شماره ۲۳۲ - حیرانی من محرم آن روی چو ماه است
شماره ۲۳۸ - لطف و قهرت به من سوخته جان هر دو یکی ست
شماره ۲۴۱ - تو را چه غم که به درد تو مبتلایی هست؟
شماره ۲۴۲ - از کوی تو تا کلبه ی ما فاصله ای نیست
شماره ۲۴۷ - بتی دارم که دل دیوانهٔ اوست
شماره ۲۴۸ - گنجی ست راز عشق، که دل ها خراب اوست
شماره ۲۵۰ - اسرار تو با زاهد و ملّا نتوان گفت
شماره ۲۵۱ - تا شمع من ز دیدهٔ شب زنده دار رفت
شماره ۲۵۴ - دل در هوس نرگس مستانه اسیر است
شماره ۲۵۶ - برهمن مذهبان زنار بندانند از مویت
شماره ۲۵۷ - الهی به قربان سرگشتگانت
شماره ۲۵۹ - هر زخم که از ناوک آن تازه نهال است
شماره ۲۶۰ - آزادی ما از غم کونین کران داشت
شماره ۲۶۲ - گل بی تو مرا به دیده خار است