شماره ۳۲۲ - ای سیل مرگ، بی تو دل تشنه آب شد
شماره ۳۲۷ - پری گر وا کنم، پروانهٔ شمع تو خواهم شد
شماره ۳۳۰ - خجل در برم، عقل نادان نشیند
شماره ۳۳۱ - بفشه چون ز بناگوش یار برخیزد
شماره ۳۳۲ - فروزان کن ز رخ، کاشانهای چند
شماره ۳۳۳ - خوشا شمعی که سر تا پا بسوزد
شماره ۳۳۴ - نگاه گرم، چو رخسار آتشین تو بوسد
شماره ۳۳۵ - روی تو به خورشید فلک نور فروشد
شماره ۳۳۶ - در دیدهٔ من غیر رخ یار نگنجد
شماره ۳۳۷ - نخست از عاشقان بی جرمی آن نامهربان رنجد
شماره ۳۳۸ - قاصدی کو که پیامی، بر دلدار برد؟
شماره ۳۳۹ - با تیغ بازی مژه ات جان که می برد؟
شماره ۳۴۰ - در صیدگاه ناز تو بسمل به خون تپد
شماره ۳۴۱ - دمی که از رخ ساقی خوی حجاب چکد
شماره ۳۴۲ - بوی زلفی به گریبان صبا ریخته اند
شماره ۳۴۳ - چو سنبل تو به طرف سمن فرو ریزد
شماره ۳۴۶ - شلایین نرگسش مست شراب آلوده را ماند
شماره ۳۵۰ - رخ تو رونق صبح بهار می شکند
شماره ۳۵۲ - دلم که شاهد امّید، در کنار ندید
شماره ۳۵۴ - از دلم برخاست دودی، آسمان آمد پدید