شماره ۳۰ - خلق را دلها کباب از چشم پر خون منست
شماره ۳۱ - مرا سری است که بر خاک آستانه اوست
شماره ۳۳ - با طره تو سنبل شوریده حال چیست؟
شماره ۳۵ - کدام عشوه که در چشم پر خمار تو نیست
شماره ۳۶ - مرا گر با تو روی همدمی نیست
شماره ۳۸ - دوش از رخ تو بزم گدایان چراغ داشت
شماره ۴۰ - وقتی دل آواره در آن کو گذری داشت
شماره ۴۱ - عمر بگذشت و دلم جز عاشقی کاری نیافت
شماره ۴۲ - ساقی، به غم تو عقل و جان رفت
شماره ۴۳ - کسی که عاشق روی تو شد بباغ نرفت
شماره ۴۴ - ای دل ایام هجر شد بنیاد
شماره ۴۵ - تا ز شب بر مهت نقاب افتاد
شماره ۴۷ - تا دل ز کف اختیار ننهاد
شماره ۴۸ - باز آی، که دل بی تو سر خویش ندارد
شماره ۴۹ - باز این سر بی سامان، سودای کسی دارد
شماره ۵۰ - هر کسی موسم گل گوشه باغی دارد
شماره ۵۱ - خدنگ او که بجان مژده هلاک برد
شماره ۵۷ - ای خوش آنشب که به بالین من آن ماه رسد
شماره ۵۸ - چو سرو قد تو در جویبار دیده رسد
شماره ۶۲ - دل بی رخ تو جانب گلشن نمیکشد