شماره ۶۴ - چمن سرسبز شد ساقی، گل و نرگس بباغ آمد
شماره ۶۵ - چو شمشاد قدت در گلشن آمد
شماره ۶۸ - ما برفتیم و دل آواره در کویت بماند
شماره ۶۹ - یار با ما چنانکه بود، نماند
شماره ۷۰ - تا بر گل تو جعد گره گیر بسته اند
شماره ۷۲ - جان به یاد تو یاد کس نکند
شماره ۷۷ - پیکان غمزه را چو بتان آب میدهند
شماره ۸۱ - بتان که شیوه جور و ستیز میجویند
شماره ۸۲ - رفتیم، اگر چه دل به غمت دردمند بود
شماره ۸۳ - شبی که کوی تو ما را مقام خواهد بود
شماره ۸۴ - آن یار خشم رفته که با ما بجنگ بود
شماره ۸۷ - عید است و خلقی هر طرف، دامنکشان با یار خود
شماره ۸۸ - سوی باغ آن سرو بالا میرود
شماره ۸۹ - بی لبت هر دم ز چشم درفشان خون میرود
شماره ۹۰ - گر به عمری ز من دلشده ات یاد آید
شماره ۹۲ - نصیب من ز تو گر درد و آه می آید
شماره ۹۳ - زلف تو سراسر شکن و تاب نماید
شماره ۹۴ - چو دل چوگان زلفت در نظر دید
شماره ۹۵ - با روی تو از سمن که گوید؟
شماره ۹۶ - دل که پیش تو راز میگوید