شماره ۱۴۱ - چو کلک صنع چنین رفت بر صحیفه «کن »
شماره ۱۴۲ - تا خط تو برطرف مه آورد شبیخون
شماره ۱۴۳ - بر طرف مهت غالیه خم بخم است این
شماره ۱۴۴ - باده گلرنگست و ساقی یار و نوروزی چنین
شماره ۱۴۷ - ای غنچه را خون در جگر، از لعل رنگ آمیز تو
شماره ۱۴۸ - ای در درون خسته نشان خدنگ تو
شماره ۱۴۹ - رخ تو رشک مه و آفتاب شد هر دو
شماره ۱۵۰ - ای باد صبحدم، خبر یار من بگو
شماره ۱۵۱ - زهی از خطت نرخ عنبر شکسته
شماره ۱۵۲ - منم با درد همزانو نشسته
شماره ۱۵۳ - مائیم و دلی ز دست رفته
شماره ۱۵۴ - ساقیا، لطفی بکن جامی بده
شماره ۱۵۵ - من از خاک درت رفتم، متاعم را بغارت ده
شماره ۱۵۶ - زهی عشقت آتش بجان در زده
شماره ۱۵۷ - ای گل نو به سفر رفته و سالی مانده
شماره ۱۵۸ - ای دیده بسی فتنه ز بالای تو دیده
شماره ۱۵۹ - ای بهر قتل ما زده بر ابروان گره
شماره ۱۶۰ - تا بسته ای به سلسله مشکبو گره
شماره ۱۶۱ - عید است و نوبهار و جهانرا جوانئی
شماره ۱۶۲ - تا گشودی دو زلف عنبرسای