شماره ۱۹۷ - تا کرد آن پریرخ و نامهربان خروج
شماره ۱۹۸ - دور است و همین باغ و بهاری و دگر هیچ
شماره ۱۹۹ - از دم تیغ قضا شیر مکیده است صبح
شماره ۲۰۰ - دیدهٔ غفلت گشا دریاب فیض نور صبح
شماره ۲۰۲ - هرگز ندیده ام گرهی بر جبین صبح
شماره ۲۰۳ - شکست رونق آیینه را صفای قدح
شماره ۲۰۴ - چو دید جسم مرا جای آرمیدن، روح
شماره ۲۰۵ - به گوش عرش ز حق می رسد به لفظ فصیح
شماره ۲۰۶ - مکن به روی دلارام من نظر گستاخ
شماره ۲۰۸ - تنی بغیر عمل شد برای جان، دوزخ
شماره ۲۰۹ - ای خضر خو گرفته مذاقم به آب تلخ
شماره ۲۱۲ - شیخ گر از سنت و فرضانه می یابد مراد
شماره ۲۱۴ - سعیدا از شکست سنگ اثر در مومیا افتد
شماره ۲۱۵ - چون من بلندنظر گاه گاه می افتد
شماره ۲۱۶ - هر که را راه سخن وا شده موسی گردد
شماره ۲۱۷ - نگریم بعد از این ترسم که دل خون جگر گردد
شماره ۲۱۸ - عارف چو جهان سرکش مغرور نگردد
شماره ۲۱۹ - خوشا دلی که چو آیینه جلوگاه تو گردد
شماره ۲۲۱ - ز بس بر سر خیال آن گل رخسار می گردد
شماره ۲۲۲ - چو از نور تجلی ساغری سرشار می گردد