شماره ۲۳۳ - ز فیض گریه چمن یک بساط چیده ماست
شماره ۲۳۴ - دردی که رنگ چاره نداند دوای ماست
شماره ۲۳۵ - به رنگ باده صراحی طلسم هستی ماست
شماره ۲۳۶ - فتادگی ثمر نخل سرفرازی ماست
شماره ۲۳۸ - درد دل گفتن همین تنها نه در ناگفتن است
شماره ۲۳۹ - مژه ها با نگاه در سخن است
شماره ۲۴۱ - امتحان خلق دل پامال سودا کردن است
شماره ۲۴۳ - شمع راز من ز سیمای نگفتن روشن است
شماره ۲۴۴ - کی در صفا چو تیغ تواش سینه روشن است
شماره ۲۴۵ - اخگرم آفت بیداری من خواب من است
شماره ۲۴۶ - ساغر باده شرمسار من است
شماره ۲۴۹ - دل پروانه فروغ گهر راز من است
شماره ۲۵۱ - حشر آرام لقب آتش خس پوش من است
شماره ۲۵۶ - هر چند بهشت دلنشین است
شماره ۲۵۸ - تماشاگاه دل چشم سیاه است
شماره ۲۶۱ - سجده غفلت من قبله نما ساخته است
شماره ۲۶۲ - دیگر به بزم او سخن ما گذشته است
شماره ۲۶۵ - گلشن ز جلوه تو پریخانه گشته است
شماره ۲۷۰ - هر طرف باد صبا زان طره بویی برده است
شماره ۲۷۲ - آنکه صید عالم از چشم خماری کرده است