شماره ۲۳۵ - ناوک غم جان شکافد سینه گر جوشن شود
شماره ۲۳۶ - گهی که وقت علاج دماغ من باشد
شماره ۲۳۸ - گلزار به شهر آمد و بازار چمن شد
شماره ۲۳۹ - چون ابر بهاری به سرم سایه فکن شد
شماره ۲۴۰ - هرگز به سیر گل دل محزون نمی رود
شماره ۲۴۱ - دریغ نقش امل ها بر آب جو بستند
شماره ۲۴۵ - زان خم که زاهدان به قدم آب جو کنند
شماره ۲۴۸ - ز گردش های چشمش مستی پیمانه می خیزد
شماره ۲۴۹ - هوای کوی او آواره ام از خانه می سازد
شماره ۲۵۰ - چو عریان شد چمن مرغ از ضرورت خانه می سازد
شماره ۲۵۱ - درین سپید رقم قسمت و حواله نماند
شماره ۲۵۳ - عنان دل ز خودرایی به فریادم نگه دارد
شماره ۲۵۴ - قاصد دلی آزرده تر از آبله دارد
شماره ۲۵۵ - عیشم خوش از آن شعله افروخته باشد
شماره ۲۵۷ - نه فوت صحبت این دوستان غمی دارد
شماره ۲۵۸ - حسن چندی سر به دل شوخی و خودرایی دهد
شماره ۲۶۰ - فلک مزدور ایمای تو باشد
شماره ۲۶۱ - هر سر شاخ درین باغ هوایی دارد
شماره ۲۶۲ - گردش چشم بتان مستی من حالی کرد
شماره ۲۶۳ - به صدق هرکه سوی کعبه ناقه راهی کرد