شماره ۳۲۰ - با حکمت ایستاده ام اینم پناه بس
شماره ۳۲۱ - تو عیش و ناز مرا از امیدواری پرس
شماره ۳۲۲ - تو کودکی به بزرگان زبان درازی بس
شماره ۳۲۴ - دهر پرفتنه و شورست ز چشم سیهش
شماره ۳۲۵ - یارب آن سرو که پرورده ای از اشک منش
شماره ۳۲۶ - در بغل مصحف و سجاده تقوا بر دوش
شماره ۳۲۷ - از خوی کریم تو گنه گشت فراموش
شماره ۳۲۸ - بزم خالی می شود مطرب خموش
شماره ۳۲۹ - داشتم از درد جدایی خروش
شماره ۳۳۰ - غیرتم بانگ زد که: دور او باش
شماره ۳۳۴ - ساقی بیار جام می خوشگوار پیش
شماره ۳۳۷ - خرامان آمد از می در سر آتش
شماره ۳۴۰ - شرمسارم از دل بی صبر و بی آرام خویش
شماره ۳۴۱ - بلاست خط نگارین و زلف خود به خمش
شماره ۳۴۲ - هرگز گلی شکفته نشد از نسیم خویش
شماره ۳۴۳ - یا در درون قبه این آسمان مباش
شماره ۳۴۴ - کی بود شفقت دل سوی اسیران کشدش
شماره ۳۴۵ - بزم می سازیم سامان گر نباشد گو مباش
شماره ۳۴۷ - مطرب به گوشم زد نوا از گریه محزون کردمش
شماره ۳۴۸ - بر غمزده ای خنده زدم گفت حزین باش