عرفان

کوهی غزلیات شماره ۲۳۳ - ای که منظور و برخود ناظری بلند اقبال غزلیات شماره ۱ - نمی‌دانم چه شور است این ز عشق دوست در دل‌ها بلند اقبال غزلیات شماره ۵ - توبرانی اگر ز درما را بلند اقبال غزلیات شماره ۶ - پریشان در ازل کردی تو از گیسوی خود ما را بلند اقبال غزلیات شماره ۷ - دیده در آینه گویا خط وخال خود را بلند اقبال غزلیات شماره ۸ - طرز دیگر بنگرم امسال یار پار را بلند اقبال غزلیات شماره ۱۱ - به سویت از چه ز محراب می کند رو را بلند اقبال غزلیات شماره ۱۳ - زیر سرو و پای گل بنگر صفای لاله را بلند اقبال غزلیات شماره ۱۶ - وه که از این زندگانی دل به تنگ آید مرا بلند اقبال غزلیات شماره ۱۷ - سودای عشق کرده زخود بی خبر مرا بلند اقبال غزلیات شماره ۱۸ - در جوانی نه همی کرده غمت پیر مرا بلند اقبال غزلیات شماره ۲۱ - گمانم اینکه دل دوست نیست مایل ما بلند اقبال غزلیات شماره ۲۲ - چون به غم خو کرده دل شادی نمی خواهیم ما بلند اقبال غزلیات شماره ۲۴ - با سر زلف تودارم کارها بلند اقبال غزلیات شماره ۲۵ - دل مرا خون گشت در بر ساقیا بلند اقبال غزلیات شماره ۲۶ - جز رخ یار آتشی سوزنده باشد کی در آب بلند اقبال غزلیات شماره ۲۷ - ماهی صفت فرو شده ماهی به زیر آب بلند اقبال غزلیات شماره ۲۸ - ماه من را هر که بیند گوید این است آفتاب بلند اقبال غزلیات شماره ۲۹ - روشن چراغ کس نکند پیش آفتاب بلند اقبال غزلیات شماره ۳۵ - با طلعتت به گلشن وصحرا چه حاجت است