عرفان

فصیحی هروی غزلیات شماره ۲۱ - خاکستر این سوخته را باز توان سوخت فصیحی هروی غزلیات شماره ۲۲ - امشب از شعله آهم جگر غم می‌سوخت فصیحی هروی غزلیات شماره ۲۳ - ستم ز نرگس مستت ستمگری آموخت فصیحی هروی غزلیات شماره ۲۴ - ساقی که می‌ خود همه در جام شمار ریخت فصیحی هروی غزلیات شماره ۲۸ - بر گوش دلم زمزمه توبه حرام است فصیحی هروی غزلیات شماره ۲۹ - چون عدم از بر عالم برخاست فصیحی هروی غزلیات شماره ۳۰ - کی ز ماتمخانه ما دود افغان برنخاست فصیحی هروی غزلیات شماره ۳۲ - ناله رازی‌ست که در سینه نهفتن ستم است فصیحی هروی غزلیات شماره ۳۴ - باز جانم دوزخ آشام از غم غمخوار تست فصیحی هروی غزلیات شماره ۳۶ - ما و من برلب مرغان چمن بسیارست فصیحی هروی غزلیات شماره ۳۷ - عالم ز ما تهی و ز افغان ما پرست فصیحی هروی غزلیات شماره ۳۸ - ما غریبان را ز ناکامی کنار جان پرست فصیحی هروی غزلیات شماره ۴۱ - در مذهب ما هر چه بجز دوست حرامست فصیحی هروی غزلیات شماره ۴۳ - برون شدن ز دلم درد را چه امکانست فصیحی هروی غزلیات شماره ۴۴ - چون غنچه دلم شیفته و دل نگرانست فصیحی هروی غزلیات شماره ۴۵ - شه محبتم و ملک غم بلاد منست فصیحی هروی غزلیات شماره ۴۷ - گستاخی نظاره ما جرم جنونست فصیحی هروی غزلیات شماره ۴۹ - آن سرو خرامان که گذشت از چمن کیست فصیحی هروی غزلیات شماره ۵۰ - در می‌زنم چه شد که گشایش پدید نیست فصیحی هروی غزلیات شماره ۵۱ - آتش به از گلی‌ست کش آسیب خار نیست