عرفان

فصیحی هروی غزلیات شماره ۹۵ - خنده ساقی دگر در ساغر آتش می‌زند فصیحی هروی غزلیات شماره ۹۶ - تلخکامان مزه شهد هوس نشناسند فصیحی هروی غزلیات شماره ۹۷ - شوق دیدار تو چون چشم مرا باز کند فصیحی هروی غزلیات شماره ۹۸ - یک ناوک ارنه در دل صد پاره بشکند فصیحی هروی غزلیات شماره ۹۹ - چون امتان کبر حدیث نسب کنند فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۰۰ - نوبهار آمد که مرغان بال و پر گلگون کنند فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۰۱ - اگر ز حسن تو یک ذره آشکاره کنند فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۰۳ - دل در آن زلف پریشان رسد و بنشیند فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۰۵ - چون صبا جلوه آن زلف گره گیر دهد فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۰۷ - یاد آن شبها که بزم عیش ما آباد بود فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۰۹ - شب همه شب با صبوری ناله‌ام در جنگ بود فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۱۰ - دوش از تب پیکرم چون شعله آتش بال بود فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۱۳ - خوش آن که جوش دیده بیهوده بین نبود فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۱۵ - دل را دگر در کین ما بر لب چه نفرین می‌رود فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۱۶ - کو جنون تا هر نفس لب در سراغی گم شود فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۱۷ - به باده صوفی ما صاف از ریا نشود فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۱۸ - رمزی‌ست خط دوست که چون بخت سر‌آید فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۱۹ - بهشتی روی من چون پرده از رخسار بگشاید فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۲۰ - مراد ما ز مادر بر سر خشت عدم آید فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۲۱ - دل از ولایت غم بار بسته می‌‌آید