عرفان

مولوی غزلیات غزل ۳۲۱ - آن خواجه را از نیم‌شب، بیماریی پیدا شده‌ست مولوی غزلیات غزل ۳۲۲ - آمده‌ام که تا به خود، گوش کشان کشانمت مولوی غزلیات غزل ۳۲۳ - آن نفسی که باخودی، یار چو خار آیدت مولوی غزلیات غزل ۳۲۴ - درآ تا خرقه قالب دراندازم همین ساعت مولوی غزلیات غزل ۳۲۵ - که دید ای عاشقان شهری که شهر نیکبختان‌ست؟ مولوی غزلیات غزل ۳۲۶ - حالت ده و حیرت ده، ای مبدع بی‌حالت مولوی غزلیات غزل ۳۲۷ - از دفتر عمر ما، یکتا ورقی مانده‌ست مولوی غزلیات غزل ۳۲۸ - بادست مرا زان سر، اندر سر و در سبلت مولوی غزلیات غزل ۳۳۰ - بار دگر آن دلبر عیار مرا یافت مولوی غزلیات غزل ۳۳۱ - زان شاه که او را هوس طبل و علم نیست مولوی غزلیات غزل ۳۳۲ - این خانه که پیوسته درو بانگ چغانه‌ست مولوی غزلیات غزل ۳۳۳ - اندر دل هر کس که از این عشق اثر نیست مولوی غزلیات غزل ۳۳۴ - از اول امروز حریفان خرابات مولوی غزلیات غزل ۳۳۵ - همه خوف آدمی را از درون است مولوی غزلیات غزل ۳۳۶ - بده یک جام ای پیر خرابات مولوی غزلیات غزل ۳۳۷ - ببستی چشم یعنی وقت خواب است مولوی غزلیات غزل ۳۳۹ - سماع آرام جان زندگان است مولوی غزلیات غزل ۳۴۲ - مرا چون تا قیامت یار این است مولوی غزلیات غزل ۳۴۳ - ز همراهان جدایی مصلحت نیست مولوی غزلیات غزل ۳۴۴ - به جان تو که سوگند عظیم است