غزل ۶۱ - به هر غمی که رسد از تو خاطرم شاد است
غزل ۶۴ - طبیب اهل دل آن چشم مردم آزار است
غزل ۶۵ - آن که مرادش تویی از همه جویاتر است
غزل ۶۶ - ساقی فرخنده پی تاب کفش ساغر است
غزل ۷۰ - از دل سخت تو کز سنگ سیه سختتر است
غزل ۷۱ - تا خانهٔ تقدیر بساط چمن آراست
غزل ۷۲ - ترک چشمش که مست و مخمور است
غزل ۷۳ - تا حلقهٔ زنجیر دل آن زلف دراز است
غزل ۷۴ - تا دیدن آن ماه فروزنده محال است
غزل ۷۶ - کف بر کف جانانه و لب بر لب جام است
غزل ۷۷ - امشب ز روی مهر مهی در سرای ماست
غزل ۷۸ - شربتی در دو لعل جانان است
غزل ۷۹ - پیام باد بهار از وصال جانان است
غزل ۸۱ - شیوهٔ خوش منظران چهره نشان دادن است
غزل ۸۲ - قاعدهٔ قد تو فتنه به پا کردن است
غزل ۸۳ - همه جا جلوهٔ آن صاحب وجه حسن است
غزل ۸۴ - کار من تا به زلف یار من است
غزل ۸۵ - شب جدایی تو روز واپسین من است
غزل ۸۹ - دلم فارغ ز قید کفر و دین است
غزل ۹۰ - قصد همه وصل حور و خلد برین است