غزل ۱۶۴ - ترک مست تو به دست از مژه خنجر دارد
غزل ۱۶۵ - جهان عشق ندانم چه زیر سر دارد
غزل ۱۶۶ - کسی ز فتنهٔ آخر زمان خبر دارد
غزل ۱۶۷ - خداخوان تا خدادان فرق دارد
غزل ۱۶۸ - آن که یک ذره غمت در دل پر غم دارد
غزل ۱۶۹ - گهی به دیر و گهی جلوه در حرم دارد
غزل ۱۷۰ - هر خم زلف تو یک جمع پریشان دارد
غزل ۱۷۱ - کسی که در دل شب چشم خون فشان دارد
غزل ۱۷۲ - چراغی کاین همه پروانه دارد
غزل ۱۷۴ - گر نه آن زلف سیه قصد شبیخون دارد
غزل ۱۷۵ - این چه تابی است که آن حلقهٔ گیسو دارد
غزل ۱۷۸ - کسی پا به کوی وفا میگذارد
غزل ۱۸۱ - شبی که دل به برم یاد زلف دلبر کرد
غزل ۱۸۲ - نرگس که فلک چشم و چراغ چمنش کرد
غزل ۱۸۴ - از بناگوش تو هر شب گله سر خواهم کرد
غزل ۱۸۵ - بیدادگر نگارا تا کی جفا توان کرد
غزل ۱۸۹ - ای خوشا رندی که رو در ساحت میخانه کرد
غزل ۱۹۱ - ساقی بده رطل گران، زان می که دهقان پرورد
غزل ۱۹۲ - تا مه روی تو از چاک گریبان سر زد
غزل ۱۹۳ - تا صبا شانه بر آن سنبل خم در خم زد