غزل

بلند اقبال غزلیات شماره ۱۴۰ - رخنه ها از مژه آن ترک در ایمانم کرد بلند اقبال غزلیات شماره ۱۴۱ - شیری است عشق کز بر او کس گذر نکرد بلند اقبال غزلیات شماره ۱۴۲ - در بر دلدار کی رفتم که دلداری نکرد بلند اقبال غزلیات شماره ۱۴۹ - زلف از آنرو به رخ یار مشوش باشد بلند اقبال غزلیات شماره ۱۵۱ - گر عاشق تو بی دل وجان شد شده باشد بلند اقبال غزلیات شماره ۱۵۲ - چهر توچون آتش آمد زلف توچون دودشد بلند اقبال غزلیات شماره ۱۵۶ - امروز عمر هم به فراق توشام شد بلند اقبال غزلیات شماره ۱۵۷ - دلم آشفته ز آن آشفته موشد بلند اقبال غزلیات شماره ۱۵۹ - ز ازل چو دلبر ما به خیال دلبری شد بلند اقبال غزلیات شماره ۱۶۰ - خبر گر از دل آشفته ما یار ما می شد بلند اقبال غزلیات شماره ۱۶۱ - چه نعمتی است اگر یار یار ما می شد بلند اقبال غزلیات شماره ۱۶۳ - دلبران از هرطرف ره بر دل ودین بسته اند بلند اقبال غزلیات شماره ۱۷۳ - با زلفت از بوهمسری چون مشک تاتاری کند بلند اقبال غزلیات شماره ۱۸۱ - ای دو زلفت پر خم وچین چون کمند بلند اقبال غزلیات شماره ۱۸۵ - اگر از نقطه موهوم نشان خواهدبود بلند اقبال غزلیات شماره ۱۸۶ - هرکه را دیدم به دیدار رخت مشتاق بود بلند اقبال غزلیات شماره ۱۹۱ - دل زخمدار و طره او مشکبو بود بلند اقبال غزلیات شماره ۱۹۳ - دلم از موی توآشفته چنان است که بود بلند اقبال غزلیات شماره ۱۹۴ - دوش از برما یار نهان گشت وبری بود بلند اقبال غزلیات شماره ۲۰۲ - نگاه بر رخ خوبان اگر گناه شود