غزل

کوهی غزلیات شماره ۱۰۵ - ماه روی تو مرا نور بصر میگردد کوهی غزلیات شماره ۱۲۵ - مژه ام شد قلم وچشم دوات ای دلبر کوهی غزلیات شماره ۱۳۷ - سر زلفین تو شد رشته جان همه کس کوهی غزلیات شماره ۱۵۴ - سوختم از آتش رخسار مه رویان چو شمع کوهی غزلیات شماره ۱۹۹ - بیا ای دوست دیداری از این سو کوهی غزلیات شماره ۲۱۲ - آتش عشق بتان هر دو جهان را سوخته کوهی غزلیات شماره ۲۲۳ - در فنای فقر دیرینم توئی بلند اقبال غزلیات شماره ۲ - کس نخوابد تا به صبح از ناله ی من هر شبا بلند اقبال غزلیات شماره ۴ - افزوده غم عشق تو درد وتب ما را بلند اقبال غزلیات شماره ۶ - پریشان در ازل کردی تو از گیسوی خود ما را بلند اقبال غزلیات شماره ۷ - دیده در آینه گویا خط وخال خود را بلند اقبال غزلیات شماره ۹ - کنی تا کی پریشان چون دل من زلف پر چین را بلند اقبال غزلیات شماره ۱۰ - از پریشانی من گر خبری بود تو را بلند اقبال غزلیات شماره ۱۵ - در بر از زلف زره سان کرده ای جوشن چرا بلند اقبال غزلیات شماره ۲۴ - با سر زلف تودارم کارها بلند اقبال غزلیات شماره ۳۰ - برده ای خوابم ز چشم نیمخواب بلند اقبال غزلیات شماره ۳۱ - می دهی درد سرم چند ای طبیب بلند اقبال غزلیات شماره ۳۳ - نگفتم دل مکن اینقدر غارت بلند اقبال غزلیات شماره ۳۴ - بی رخ وزلف تو روز ما سیه تر از شب است بلند اقبال غزلیات شماره ۳۸ - این کیست که آفت زن و مرداست