غزل

بلند اقبال غزلیات شماره ۴۰ - دلم به زلف خم اندر خم تو در بنداست بلند اقبال غزلیات شماره ۴۱ - به پیش آتش چهر توزلف تو دود است بلند اقبال غزلیات شماره ۴۴ - هر کس که باشدش خط و خالی نه دلبر است بلند اقبال غزلیات شماره ۴۹ - علی الصباح نظر بر رخ توفیروز است بلند اقبال غزلیات شماره ۵۰ - زلف تو سرکش است و دل من مشوش است بلند اقبال غزلیات شماره ۵۱ - گفتم چه علاج است مرا گفت وصال است بلند اقبال غزلیات شماره ۵۵ - این صنم کیست که غارتگر ایمان من است بلند اقبال غزلیات شماره ۵۷ - هرچه را می‌نگرم عکس رخ یار من است بلند اقبال غزلیات شماره ۵۸ - بها را چکنم من که چون خزان به من است بلند اقبال غزلیات شماره ۶۱ - مشکل دل گفتم اززلفت یقین حل گشته است بلند اقبال غزلیات شماره ۶۵ - تا به زلفت پیچ وخم افتاده است بلند اقبال غزلیات شماره ۶۸ - توچه خوردی که لبت این همه شیرین شده است بلند اقبال غزلیات شماره ۷۲ - شدآن پری به جلوه و ناگاه روببست بلند اقبال غزلیات شماره ۷۴ - هیچ دانی چه به من کرده غمت بلند اقبال غزلیات شماره ۷۷ - قدمن کاین سان خمیده است از خم ابروی توست بلند اقبال غزلیات شماره ۸۶ - روزگاری است که هیچم خبری از دل نیست بلند اقبال غزلیات شماره ۸۸ - عاشق روی تو صاحب نظری نیست که نیست بلند اقبال غزلیات شماره ۹۱ - مشکی عجب ز گیسو آن ترک ماه رو داشت بلند اقبال غزلیات شماره ۹۲ - چنگم از زلف به دل آن بت دلبر زد ورفت بلند اقبال غزلیات شماره ۹۳ - دوشم آن ترک پریچهره به بر آمد ورفت