شماره ۱۹۷ - دی به خاطر یاد آن گیسوی مشکآسا گذشت
شماره ۲۰۵ - غمت به سینه مرا جای مدّعا نگذاشت
شماره ۲۱۰ - نوبهار من که هر خار مرا گل کرد و رفت
شماره ۲۲۱ - زان برون زد دلبر من بارگاه از شش جهت
شماره ۲۳۸ - ز ضعفم بیتو بر تن از گرانی مو نمیجنبد
شماره ۲۴۱ - ز استغنا خیالش را به ما پروا نمیافتد
شماره ۲۴۹ - هر آه که درد از دل ناشاد برآرد
شماره ۲۵۴ - مرا پای طلب از رهگذاری خارها دارد
شماره ۲۵۷ - دلم امشب که ز تیغ تو جراحت دارد
شماره ۲۶۳ - حدیث قتل من با تیغ دایم در عیان دارد
شماره ۲۶۶ - به گوشه چشم سیاهت نگه به من دارد
شماره ۲۶۷ - از بس که هوای دهن تنگ تو دارد
شماره ۲۷۴ - دو چشمت میل هشیاری ندارد
شماره ۲۸۰ - دوران حیله باز زما روبرو برد
شماره ۲۸۳ - کس جان ز زخم خنجر مژگان نمیبرد
شماره ۲۹۳ - نماز شام چنان نشئة میش گل کرد
شماره ۲۹۴ - مشّاطه چو آرایش آن زلف علم کرد
شماره ۲۹۹ - گفتگوی چشم جادویی مرا دیوانه کرد
شماره ۳۰۱ - یار در دلداری ما هیچ خودداری نکرد
شماره ۳۰۳ - چون صبا از گل تو بو گیرد