شماره ۶۱۴ - شب کان مه من بر دلم از غصه پیکان بشکند
شماره ۶۲۳ - شاه سوار من نگر مست و خراب می رود
شماره ۶۲۸ - خرم آن روز که دیدار تو پیش نظر آید
شماره ۶۴۰ - از لبت گر خط میگون سر برون خواهم کشید
شماره ۶۴۷ - عاشقان نقل غمت با باده احمر خورند
شماره ۶۹۱ - تا کی آن زلف پریشان وقت ما بر هم زند
شماره ۶۹۲ - گل نو رسید و بویی ز بهار من نیامد
شماره ۷۰۹ - زلف گرد زنخش دوش که گمره شده بود
شماره ۷۱۴ - ای خوش آن باد که هر روز به سویت گذرد
شماره ۷۱۸ - تا ز خون ریختن آن غمزه ندامت نکند
شماره ۷۲۵ - چه کند دل که جفای تو تحمل کند
شماره ۷۲۸ - تو که روزت به نشاط دل و جان می گذرد
شماره ۷۳۳ - گر چه در کشتن عشاق زبون می آید
شماره ۷۶۳ - وقتی آن کافر بی رحم از آن من بود
شماره ۷۷۲ - یار باز آمد و بوی گل و ریحان آورد
شماره ۸۰۵ - غمزه مردم کشی پرده صبرم درید
شماره ۸۲۱ - بر آسمان پریوش چون ماه ما برآید
شماره ۸۲۸ - چشم ز دوری تو دور از تو خون فشاند
شماره ۸۵۵ - دل باز سوی آن بت بدخو چه می رود؟
شماره ۸۶۴ - سیمین زنخ که طره عنبرفشان برد