غنایی

امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۸۷۸ - یاری کس از کرشمه و خوبی نشان بود امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۸۸۴ - چون طره تو سلسله بر یاسمین نهد امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۸۸۹ - شبی که دلبرم از بام همچو ماه برآید امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۸۹۵ - کمند زلف تو عشاق را به کوی تو آرد امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۹۰۵ - چمن ز سبزه خطی بر رخ جمیل کشید امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۹۱۴ - گل رسید و هر کسی سوی گلستان می رود امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۹۱۵ - دل مرا چو ز روی تو یاد می آید امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۹۱۷ - بهار بی رخ گلرنگ تو، چه کار آید؟ امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۹۲۹ - خطی که بر سمن آن گلعذار بنویسد امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۹۳۴ - نسیم زلف تو دل را درون بجنباند امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۹۴۵ - صبا ز زلف تو بویی به عاشقان آورد امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۹۴۶ - خطاب طلعت تو نامه زمین کردند امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۹۶۷ - عشق تو هرگزم ز سر نرود امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۹۸۰ - شب که بادم ز سوی یار آمد امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۹۸۵ - با تو در سینه جان نمی گنجد امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۰۲۴ - آنی که از کرشمه و نازت سرشته اند امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۰۲۵ - به کوی عاشقی از عافیت نشان ندهند امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۰۲۶ - باز ابر آمد و بر سبزه درافشانی کرد امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۰۲۸ - خوش آن شبی که سرم زیر پای یار بماند امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۰۸۰ - صبح است و دهر از خرمی چون روضه رضوان نگر